Işıkları Kısın Fazla Aydınlık
İnsan hangi soru işaretinde durup düşünüyor ki?
Cebimizden sızan akşamdan kalma cevapların safra artıkları
Aklın yolunu tutamaç bellediğimiz yerde sırıtıyorlar ardımızdan kaba.
Sırtımıza çöreklenen teleoloji altında ezildiğimiz imajlara binlerce sabotaj
İçinden konuştuğumuz çembere takla attırdığımız zamanlardan geriye kalan
Dışına itildiğimiz nostaljik bir diaspora.
Yön değiştiren raylar
Yolundan sapan yoldaşlar
Gözlerinde mineral tozları ışıldarken
Öznesi nesnesine secde eden tersine dönmüş dünyada
İnsan denen mahlukatın sırrına değildik vâkıf.
Sıcak bir akıntı damarlarını zorlayan
İfrata varan servete köle milyonlar için sığınaktır:
Mit ve Mânâ.
Altı üstü açlıktan
Altı üstü yokluktan
Devinir sandığımız mahlukatın
Altında kendisinden kara
Altında kendisinden daha
Aç
Açıkta
Lümpen
Ve
Proletarya
Bir posa gibi
Göz göre göre
Diş bileye bileye
Fark edilmiyorsa aydınlıkta
Bir mermiye avuç açtığından.
Vardığımız yerden başlıyoruz sorgulanmaya.
Yanılmaz sandığı anda sarsılan elmas;
Işığın dahasıyla görünmez kıldığı odak;
Akıl ve iman arasındaki köprüde seçime zorlandıkça
Kaygısı vebaya bulaşık
Uzaklaşır ikincil doğasından.
Av sandığımız yerde avlanır mahlukat.
ömer burçin özkişi
