ÜÇ ÇAT
Denizle gelişin
Bilmem ne zamandır düşlerde değildin
Konuşmaların
Buğusunda gecenin, ilk ışıkları sabahın
Yalımlarımla bakıyorum
Küller…
Yok, affedilmedin
Şimdilik kalsın böyle derken
Çat çat çat
Bilmem kaç yıllık yalımlarım
Mevsim hep aynı
Mavi konuşmalar salınır
Aynı gece ıssız kıyıdayım
İçinden geçip yalnızlığımın
Kendi sonsuzluk aynamda,
Sığınağım…
Geçmiş yaralarına çıplak kanatlarını seren yalım kadınım
Benle kendim arasında sırlar var
Dudaklarının arasına üfleyemediğim dumanlar
Cezası kendi içinde seni sevmenin
Daha olmamışken sona yürümelerin
Sen sende değilsin
Seni sana da anlatamadım
Uzak çocukluk tutkularımın gençleşmiş hali misin?
Solup gitmek bilmeyen bir tuhaf hüzme
Adsız dalgalarda takılıp kalan
Dalışı ürkütücü dipsiz siyah melankoli
Geçmiş intihar grileri
Yeşil soluklar şehrimin gecelerinde
Çat çat çat
Ama vadi nehirlerimden gözlerine çağıldayan dizelerimi soldurmuşsun sen
Kalemde umarsız koşturmacaların
Keşmekeşin, maviyi boğan dumanın
Saçılmış saklı mücevherlerim, hoyratlığın
Yanardağ patlamaların
Söndürdün lavlarınla, kelimelerim
Unutmuşum, donmuş bir nehirde yürümektir seninle konuşmak
Çat çat çat
Kalırım işte, ayazlı çırılçıplak
Yeniden yeniden derinlerce savrulmak
Çat
Başım
Çat
Bağrım
Çat
Kadınlığım
Gözlerin İstanbul geceleri değilmiş ki
Ne ışıltılı ne gizemli
Yalnızca yüreğimin gizli köşesinde, nerede sende
Adsız gökkuşağı renkleri
Uzak olsun ellerin, intihar nefesi
Sen hiç bilmedin ki
Günbatımında ıssız tekne şiir alemimi
Kendime kurmuşum hep düşlerimi
Yüreğinden yaşamına yansır mı kırıklarımın külleri?
Çat
Bileklerimden aksın zehirli ağların
Çat
Kapansın pencereleri uçsuz bucaksızlığımın
Çat
Kale kapıları tam ortasına bilmem kaç yıllık suretinin
nevin ulusoy
