huruç
biz ki kör bıçaklarla katl edildik
ne ki bize hicret, el hak!
arındırdık nefesi; kün idik, fena olduk.
göğün kalkanı kevgirdir nezdimizde;
bir bir kıyıya vurdu kirlilik.
aşktır bizim için şeb-i arus;
elden ele dolaşır ab-ı hayat.
ne güzel, ne güzel:
kuşların kanadı mavi,
gökyüzü mavi;
martılara atılan simitler bile mavi.
hayret, hayret!
medusa kendini dışarı atmak istedi,
bizans’tan miras sarnıçtan;
at meydanı’nda cihangirlerin
keskin kılıç sesi.
tevbe ettik
önünde rengârenk çarkıfeleğin.
elimizde varidat, kutbumuz işrak;
kor idik, ateş olduk — erittik ilmekleri.
huruçu rah eyledik
cihan ezer
