acılarım – ahmet yılmaz tuncer

Kapatın bütün pencereleri örtün
Perdeleri zaten yıkılıyor duvarlar üstüme
Çıkış yok bu cendereden

Saydım yılları eşitlendi asırlara
Şimdi karşımda duran yalnızlığım
Susuyorum
Yıkık bir duvar gibi gönlüm

Söndü ışıklar
Durdu dünya
Güneş doğmuyor

Benliğim bir kıyamet şaşkını susuyorum
Konuşmanın faydası yok biliyorum
Sen yok
Yarın yok

Geçiyorum caddeleri bütün çocuklar ölmüş
Hayaller yerlerde evler yıkılmış
Kimin ahı kime kalacak

Yağmur başlayacak birazdan
Gönlümü dışarı çıkarın
Yağmurda yıkansın
Belki soğur acılarım

ahmet yılmaz tuncer