zeytin – zeynep s. sayın

Dökülen zeytinleri topluyoruz
Akşam, evinden çıkıp sarılıyor bize
Ölümsüz çocuklar gibi gülümsüyoruz
Sanırsın süt dişi de dökmemişiz
Öyle beyaz, genişliyoruz

Ellerimin tutunamadığı bir yer var
Ne çimene ne zeytine
Sana da burada ihanet ettim belki
Kapıdan her çıkışımda uzaklara gider gibi

Her şeyi ansızın kaybediyorum
Hiç olmamış, gelmemiş gibi
Bana ait bir şey hatırlamadığımdan olabilir mi?

Sana beyaz zeytinleri anlatmak istemiştim
Ellerim kadar kalbim de tutunamıyor
Az önce yanımda kedi ölmüş gibiyim
Dilimin varmadığı şeyleri yazmak ister gibiyim
Her şeyin karıştığı dünya evine
sağırlaşmak ister gibiyim

Bugün adın Ali olsun, ne olur ki?
Ali çığlık atıyor binlerce ölü için “buradan uzaklarda”
Yanlışlıkla ormanı yakmak istiyorum
ağaçların ıstırabını sana bırakarak.
Oysa ince bi yoldan gelmişim
Bir mum yakıyorum ancak

Bugün adım Ayşe olsun, ne olur
Bir beyaz tüle sarın beni
Hiç güneş görmemiş
Kimseye zarar vermemiş
Ayaklarım dolanmamış
Dünya da düşmemiş gibi

Zeynep S. Sayın