ruh parçacıkları – pınar dinçata

Havaya dağıldı
kırılgan naif
zerreleri toz tanelerine karıştı
tenezzül etmedi çarpmanın etkisine
teneffüs etti ayrılığın
kekremsi tadını
tanıdı
buz gibi oldu elleri
havaya süzüldü
zerrelerin hepsi
öyle bir ayrılıktı bu
atomunu parçaladı
kadın dondu
adam çığ büyüdü büyüdü
yuvarlandı boşluğa
kadın on parçacık etti
adam son dedi
sonlar birikti darağacı oldu boynuna
kadın hüzündü
adam lisanına yaban
kükredi insanoğlu
kadın soludu nefesi kesik kesik
içine doğru aktı dere yatağı
kadın istiridye kabuğuydu
adam balyozla vurdu
sevgi emektir
sevgi işlenmeli dedi kadın
adam işçi değildi
Mayısı bilmezdi
incecik seveceksin
ipte yürür gibi ipte sallanir gibi
boynunu kırar gibi ip
adam ağzını açtı
neşter hizaya geldi
yara derindi kanaması dinmedi
adam gelişigüzel gidişi çirkin vurdu
kadın pamuğu yaraya bastırdı
pamuk renklerden fışkırdı
adam destursuzdu
Budadı bağı bahçeyi budadı
kadın çitiledi katilinin ellerini
plaktan çalan usulsüz şarkıydı adam
Mayıs baharı bağırdı
kadın mayıstı
adam şubattan çıkmış
karlar içinde kalmış gövdesi
eldiveni vardı dokunsa da
işlemiyordu kadına
Zamanın birine kaldı aşkları
zamanın birinde Süleymanın ciniydi  aşk
şimdilerde
hakim muhakeme edemedi
Mayısa kesti cezayı
Yana yakıla aradı kadın
yana yakıla ölmeye ramak kala
güğümlerden kara sular aktı
çok sular aktı bu yolda
Senin ayağının yoluna
gökkuşağı yaptı kadın
Gökyüzüne merdiven döşedi
Adam gülmedi
pıtpıt çiçekleri ekti yol kenarlarına
Adam söylendi
hep söylenir adamlar
çitlerle çevirdi etrafını
dünya yarattı tüm belirsizliklerden
Kadın inci tanesiydi
adam inciyle boncuğu ayırt edemedi
Sonra döndü kadına dedi ki
derin saygı duyuyorum sana
özgürlüğüne ve güçlü duruşuna
kadın bileklerinden kırıldı
ama belli etmedi
güldü
Derin bir kahkahada boğuldu
sustu yuttu hecelediklerini
kara çarşamba gibi bir gündü
ama mayıstı
rüzgâr çalımını esirgemedi
kadın yüz metre bekledi
Ve havaya dağıldı.

pınar dinçata