Koşulsuz Tahliye
Hep güz penceresinden baktım dünyaya
Sarılar daha kara maviler daha kirli göründü.
Silmek ya da su tutmak- hep başkalarının işi oldu.
Başkalarının işi midir güzü temizleyip yazı sermek ardından?
İndiğim deniz, yürüdüğüm kum
Şuncacık dalgasıyla yakan taşlarıyla mı açar bağrını?
Göçebe belki adım,
Kondu diye yüzüm
Kendi ardınadır, bin manzaralarca taşıyıp durduğum
Elektrik direğine “evim” demedim ama
Yurtsuz bir otel kuşu gibi hissettim.
Hıncım, kökümden uzak-susuz ve ürkek
Dağın kusurunda yaban otu diye -kokusuz
Doğduğum kadar yabandım.
fatmanur korkmaz
