Bize okuma yazma öğrettiler
Ama hiçbirimiz,
Hangi harfin öldürdüğünü öğrenemedik
Çünkü alfabeler yalnızca
İtaatkâr törenlerin taşlarıydı
Ve her cümle
Bir mezarlık kapısı kadar sessizdi
Gökyüzü, artık sadece
Uçak rotalarına göre çiziliyor
Ve biz, rüzgârın bile
Programlandığı bir çağdayız
Tanrı,
Çekildi insanların kalbinden
Yerine
Üç taksitli tapınaklar,
Yedi gün çalıştıran patronlar
Ve yirmi dört saat izleyen kameralar kondu
İnsan, kendine bakınca
Bir sureti değil
Bir market sepeti görüyor şimdi
İçinde tarih olmayan tek şey: insan
Ve insan olmayan her şeyin
Tarihi var artık
Beni dinleme
Çünkü sesim sana tanıdık gelebilir
Ama ben sen değilim
Ben, senin gömmeye çalıştığın ihtimalim
Dönmek yok
Çünkü biz hiçbir yere ait değildik
Sadece aidiyet uydurduk
Çünkü kölelik
Özgürlük gibi kokuyordu
Ve şimdi,
En net cümle budur:
Unutursan ölmezsin
Ama hatırlarsan
Yaşayamayabilirsin.
ramazan çetin
