komünal şiir – bahtiyar kaymak
- a levent alpüren ‘e –
geçmiş zaman sokağında
büyüttüğüm boşluk
benden habersiz bana amansız
hücrelerimdeki bu çalışkanlık
lakin mahsus o çöl engereği
tenimde tenim echis
çıplak ve gözlüksüz
yıldız takımıyım bir
sıradanlık
hiç bana göre değil
beyaz biraz
hem koyu siyah
üst üste film
alt alta şiir
görmüşüm
duygularımın tayfında
helezonik bir galaksi
çekiyor yararsız boşluğumu
bütün karadeliklerin ağzı obur
bu büzüşüp yumrulaşma
dünya
kendi karnından kendini
doğuran dünya
arabayı uçur
odayı patlat
yağlarını yumrukla
uzayan sıkıntının tırnaklarını kes
kıl köklerinden in derine in derine
kendini karart eski kendine
ağır kapısından çık gel fabrikaya
bir işgal söyle
makinelere bir gelecek
mülkün eziyetine
bir isyan
sen böyle
adamakıllı sen
haykır
ki
aynaların buğusu
silinsin
sen
böyle
çok daha güzelsin
bahtiyar kaymak
