Başlıksız Bir Şiir
Bunca hakikat arasında bir ihtimale bel bağlamışım ,
belki bir gün rastlaşırız diye.
Olur ya rastlaşırsak,
Oturup bi kahvehanede çay içelim.
Bilirsin kahvehaneleri severim.
Her zaman ki gibi sana tütün sarayım,
bilirsin adıyaman tütünü.
Sonra da cebimizde ki bozukluklarla çayları ödeyelim.
Belki de Mem Ararat çalar,
Sön sözlerimizi söylerken
bir çay daha içeriz.
Ve ben
kapına gelmeyeceğim,
sokağından geçmeyeceğim uzun bir süre
sana şiirler yazmayacağım mesela
kimselere anlatmayacağım seni
çünkü şöyle düşünüyorum;
anlatılmayı hak etmek gerek.
Sakın yanlış anlama!
öfkeli değilim ve nefret etmiyorum.
Nefret edilmeyi de hak etmek gerek.
Sanki İstanbul’a sığmamıssında
Dünyanın bütün şehirlerini dolaşmıssın
Her ne tarafa baksam senden bir iz var
bir dünya olmuşsun
Kalbimde dönüp duruyorsun
Taşıyamıyorum artık çok ağır
Yedi ülke otuz beş şehrin en görkemli ve kalabalık…
meydanlarında bıraktım seni
ve
Kadıköy-Beşiktaş vapurunda.
Atilla İlhan’dan beridir değişen bir şey yok
.
.
Sarılmayalı…
yldrm
