barmen – ali özgür istemi

ilkel madenciden öğrendim
balçıkta altın olduğumu.
birçoğuna inandırıcı değil kabuslarım,
yaşamın rem evresinde olduğumu düşünürler.
neyse ki tanrı bilir dürüstlüğümü.

bazı intihar girişimlerim oldu elbet;
ilki on yedisinde,
akinetonsuz birkaç norodol,
müthiş kasılmalar…
zor yetiştirildim hastaneye,
felç atlattım.

sevdiğin insanların ne şekilde ölmesini dilerdin barmen?
hangi sonu yakıştırabilirdin onlara daha acısız?
ben uykularında olsun isterdim.
fakat kalkmak gerektiğinde kabustan,
el çırpımı ve çığlık çabalarını düşününce:
hala uyanmak için mücadele içinde olabilirler uykularında ölenler!

intiharı son denediğimde otuz yedisindeydim.
yabancı şehirde karşılıksız aşk sonucu.
gece yarısı parkta yaslanıp ağaca,
yaprak jiletle kesmeye yeltendim bileğimi.
sürtündü yavru kedi mırıl mırıl,
kuyruk diliyle bunu beğenmediğini söyledi.
‘aslında ben de sevmiyorum böyle ölmeyi’ dedim.
kıvrılıp uyukladı kucağımda.

yürüdüm cadde ortası, elimde bira.
direksiyonu üzerime kırdı yavşağın biri.
ezecek sandım, aklım gitti, zıpladım.
araba dolusu kahkaha yanımdan geçti.
küfrettim arkasından, hayalarımı avuçladım,
şişe attım, kol hareketi yaptım.
az sonra ekip otosu,
kaldırıma çekti,ve gbt…
ne aradığımı sordular:
nihayet fazlasıyız dedim, eksik kaldığımız yerin.

otogarda sabahladım, kıvrıldım bank üstü.

söktüklerinden beridir protez kalple yaşıyorum.
intiharı daha denemek istemem barmen,
nasıl başarılır artık biliyorum.

belki bir gün, kitapta okuyacaksın masanda yazdığım bu şiiri.
büyük ihtimal ben öldükten sonra, kim bilir?
bil ki yaşadığı dönem içerisinde
ne doğru düzgün am,
ne gün yüzü gördü bu şair.

ali özgür istemi