yol bozuk – güler kalem

“yol bozuk” muş, tanyerine çevrilirken kör yönüm
taş yorgunuymuş mezarlar, uçsuz rakamlarla sıralı
Themis bağlarken gözünü Justitia’nın -kılıçtan bir sabırla-
saklarım her yolun mübahlığını
örtülen kefenlere sığmayan Tanrı kulcuklarını

“yol dün bozuk” muş, kapanırken akşamın milat öncesi duvağı
kuşların suya küstüğü sabah, Dante’nin ömründen çalıp
bir hayale yürürüm-omzumda doğum lekesi-
içim, mor gecikmelerle dolu.

“yol hep bozuk” muş, uzarken gece Macellan’ın adımlarıyla
siyah beyaz bir dünyayı dolaşırım, kalbim sırtımdan ağır.
yığılmış pas çürüğüyken -gövdemde tahtakuruları-
Defne’nin küstüğü yerde kabuklanırım.