Sarmaşık Yalnızlık
Artık kalmamıştır içimde ne tanrıya ne aşka
En ufak bir inanç içimden yitip gitmiştir benliğimden hepsi
En güzel duygular çekip gitmiştir benden
Bir yıkık şehri terk edişleri gibi insanların
Kalmamıştır içimde bahçemde kuşlar
Uçuşan kelebekler ilk bahar çiçekleri
Her yanımı sarmıştır sarmaşık yalnızlıklar
Çocukluk rüyalarımı hayellerimi heveslerimi
Kalmamıştır onlardan da içimde artık
Yoktur bi beklentim belirsiz gelecekten
Şarmaşık geçmişimden tozlu bir bez gibi
Çırpınmıştır içimde üzerimde bana ait ne varsa
Bu yaşanmamış bir hiçlik gibi gecen
Otuz iki yılda toz taneleri gibi savrulup dağılan
Bir ruhtur özgürce umarsıca giden kalmayan
Kalmamıştır yaşananlardan geriye bir anlam
Kalmayacaktır beni ben yapan insanlardan da
Yaşanacak bir şey kalmamıştır çünkü
gözümün gördü bu düyada da artık
Sarmaşık bir örümcek gibi örmüştür ağlarını
Tozlu paslı milim milim ince ince huzursuz
Bir bekleyiş kalan kalmayacak olandan
Geriye
erkan taş
