rap’in kutsal kitabı / 1. bölüm – çıplak – burak kabaca
Omurgalar yürür mü ten de
Ya hedef olursa ruhum iğnelere
Gözüm alışık karanlığa, ışıkla gelme
Sen, sakın içeri girme
Görüşümü bozuyo görüntün, bunu yapma
Bu kadar parlama
Ruhuma batan iğnesin, daha derine batma
Odama dalma
Güneş açtırma
Ruhuma neden batar gözlerin ?
Kabimdeki yarayı mı diker, iğnelerin ?
Neden bana karşı bu iyiliğin ?
Bu karanlık kendi seçimim
Neden bana uzattığın bu elin ?
Kalbim soğuk, seni de incitirim
Ben, ben çok tehli – keliyim
Ben, ben çok tem – kinliyim
B- ben sevilmemeliyim
Gözler önünde çarmıha gerildim
Çığlıklarım çok keskindi
Ama sessizdi’
İğnelerin de hissetin mi ?
Tam ruhumu titretti
İğnelerin de hissettin mi ?
Gözlerinin rengi değişti
Neden büründü kızıla göz, neden sönükleşti
İçi parlardı, neden donuklaştı şimdi ?
Eskiden gözlerimiz birbirine paralel tutunurdu
Eskiden sesin daha net duyulurdu
Şimdi neden gökyüzünden izlerim seni ? Bana noldu ?
Şimdi sesin çok uzakta ve boğuk, ona noldu ?
Gülerdi eskiden tüm bedeni, gülüşün nereye hapsoldu
Neden unutuyorum kahkahanın tonunu
Sen yer yüzünde misin diye değişti durumun ?
İstersen yerimi veririm sana, bir günlüğüne sen olurum
Ama sen beğenir misin yerimi ?
Burda çığlıklarım artık sesli, ama niye herkes kayboldu
Neden gözlerin yaşla dolu ?
Nerdeyim ben, artık hissetmiyorum iğnelerinin acısını
Nerdeyim ben, artık hissetmiyorum kalbimin atışını
Ben, artık… göremiyorum parlayışını’ (göz yaşı)
Her yer karanlık, neden korkuyorum, ben severim karanlığı
Işığına mı alıştım, gülmeyişine mi alışamadım
Ne korkutuyo beni, kaçırdım mı aklımı
Kaçırdım mı hayatı, kafamı karıştıran aşkım mı ?
Gözlerinin altındaki morluklar, cevaplıyo tüm soruları
Somurtmuş tüm bedenin, bu halin ağlatır tüm çocukları
Bu halin tenhalaştırır tüm gezindiğin sokakları
Gül, gülersen parlar mezarım
Gül, gülersen kahkaha atar duaların
Gül, gülersen karanlığım aydınlanır
Sen, sen olmak zorundasın
Gülünç değil mi, sana olan aşkımı ölünce anladım
Seni seviyorum, aşkı iğnelerinin ilk batışında tattım
Beni neden sevdin ? Ben yaşarken de ölü bir adamdım
Ama neden şimdi yaşamak ister ruhum ? Bana naptın ?
Yaşarken hiç yoktu, ama bu ölümümdeki ilk pişmanlığım
Gülünç değil mi, yaşarken ölü, ölüyken yaşamak isteme pişmanlığı
Gül, gülersen yaşarım tekrar, hayatımın yarısı orda saklı
Yeni anladım.
burak kabaca
