neden karanlıktan korkuyorum? – sezen budak

minik şeytan motivasyonu işitiyor
çığlıklar içinde haykırırken sen
minik şeytanın tanrısı olmak üzeresin
aldandın ve kayboldun, yaladığını yuttun ve bunu defalarca duydun
kan soğuğunda müptezel ölüme iptila kasveti çekiyorsun
mevhum içindesin
uyuşukluğa muhtaç yalancı bir etsiz tenekesin

aile politikası
zincire vurulmuş
tabana kuvvet
karanlıkta şizofrenimi yarattım
üzerinden yıllar geçmiş faili meçhul bir cinayet dosyası
kum, sidik ve nefret dolu
ah mülkiyet vah mülkiyet!
yazıklar olsun çocukluğum!

betonların içinde yüksek topuklu kapılımlar, medyaya
bana meydan okuyor
sayıca fazla, asi görünüyor.
hani bilmiyorlardı, bizim gibi göremiyorlardı ?
yokuş aşağı tam apolitik yardakçı yanılgıları!
ZALİM, İHANET ETTİN. O GÜNDEN SONRA ŞANSIN KALMADI !
aptallar eğlenirken yine çığlıklar ve gözyaşlarının akıp gidişine tanık olamadım, omuz omuza olamadım, yapamadım. defalarca aldatıldıysam bir o kadar aldattım.
acının tarifi yok, ilacı yok, yalnızca zaman içinde alışmak derlerdi
sikeyim öyle zamanı!
büyüdün mü diye sorarken bana
sesim titredi, fark ettim. göstermem gerekiyordu, yapamadım. yapmadım. KISKANDIM. aşağılık bir insandan daha beter güldüm, yüzümdeki karanlıktan korktum. kollarımın kavuşamamasından korktum.
uyuyamadım, tüm herkesten nefret ettim. yalnızlığı mı seçecektim yoksa ifade edemediğim korkaklığı mı, bilemedim. hep hata yaptım. keskinliği havayı bölen bir bıçak oldum. bilenmeye keşife çıktım, tabiatanaya dilendim.
sesinden ve öpüşünden bir vücut olmanı isterdim benim teneke ruhuma, ikna olmak isterdim mücadeleye.

tak tak!
kim o?

sezen budak