marazlanman normal
Önce yılan gibi sarsın bedenimi gece
Gecenin huzurunda gerçeği yoldan çıkarmak
Biraz şehvet, biraz ihtimam gerektirir
Sessizce cürret edersin
Ürkek bir cürümdür; yine de mârâz etme
Seni yüzdelerine ayırdım ben; en büyük parçana maharet dedim
Gördüm, sabahın ilk ışıklarında cünhadan kalma delilleri nasıl kararttığını
Ah ettim; en çok ellerinin arkasından ağıt yakılır
-kurşun dökülesidir-
Ah çektim, en kötü vaziyetten ustalaşarak
Çıktığını gördüm ellerinin
Ben de boş durmadım;
Günahları göğsüme şefkatle bastırıp
Lakayıt bir kibirle, bulanık hafızandaki gerçekleri
Çarpıtırdım
Bilmecbur; içinde umdeler sertleşir
Sanki bir kıvılcım yeterdir
Bu yüzdendi; uykularım tavşan uykusu
Dönüşümler için yumuşak geçişler bilirdim
Ama
Mazeretlerin çarmıha gerilmeden
Kaidelerin putlar gibi devrilmeden
Huysuz bir at misali kamçılanacak
İçimde o iştah; ilanihaye
Önce saklar bedenimi gece
Sert kabuğuyla
İçimdeki kaosu tekrar karıştıran koca parmaklarına sonra
Görünmezlik lütfeder o söğüt gövdeleri
zülal arıman
