dolunayın karşısında bir gece – sude nur uluer

Gökyüzü çok ağır olmalı
Bulutları yüzyıllarca el üstünde tutmak
Ve yağmurun keskin gözyaşları arasında mahsur kalmak
Yeryüzünde yaşamaya devam etmek kadar ağır olmalı
Çürümeye baş koymuş ruhumu gökyüzüne benzetiyorum
Gökyüzünün bulutu, benim bedenim
Karanlıkta parlayan yıldızları, hayata karşı tutunuşum
Kötü zamanlara denk geldik, hiçbir şey aynı kalmadı
Ağaçlar, insanlar ve mermerin üzerinde yürüyen karınca
Hiçbiri saf kalamadı
Yılan derisi duyguları kabuklarından arınıyordu canlıların
Başkalaşım yağmuru sel olup basmıştı tüm evreni
Yeryüzünde kaynayan hiçbir şey aynı kalamadı
Merak ediyorum
Gökyüzü bir gün dayanamayıp çürür mü?
Ya da biz bu kadar güçlü kalır mıyız?
Asıl soru hangisi?
Bilmiyorum
Sadece dolunayın karşısında kahvemi yudumluyorum.

sude nur uluer