doğum sancısı – alpay eglenen

Atanmakmış hayali, ayyy, ne güzel

Evlenir bi’ de, çocuk da yapar

Takır tukur yatar maaşı, çatır çutur yer

Sormaz kaynağını değirmenin suyunun

At anmakmış hayali, anar anmaz binsin

Herkes binmek isterse eğilecek olan kim

At beni, gerçekten, bunu çok isterim

Çünkü yetmez bana senin emdiklerin

O ne öyle, git gel, bitti gitti

Şimdi git, dokuz ay sonra gel

Olacak olan belli

Mesela ben yazacak olayım

Ne başı ne sonu belli

Zihnim döllenebilir

Bitmeyebilir doğum sancısı

Doğ artık, doğ, çok mu dar ananın amı

Sanatçıya, filozofa sezaryen de yok ki

Neyse, önce şu insan kaynaklarına bi’ el atmalı

Tek adamı üçe bölsek kaç bakanlık boş kalır

Gerek var mı dahasına, sorulacak asıl soru bu

İnsanı ortadan kaldırsan kalmaz kaynak sorunu

Bak ben, doğuramadığımı öldürürüm içimde

Sakat doğarsa büküp tıkarım trakesini

Tanrı, yarattığından bir şeyler öğrenir mi

Yok buna cevap verecek bir bankamatik bekçisi

Olsaydı eğer sorardım, o saatte orada işin neydi

Çünkü ben cevap verebildiğimden işsizim

İşsizim derken çalışıyorum, maaş yok

Baksana nasıl da su fışkırıyor kafamdan

Nefesim nasıl da giderek hızlanıyor

Saçımın arasında delik açılmış, kaygan

Tanırsınız, çok kez siktiniz beni buradan

Genişliyor, genişliyor, genişliyor

Aaaooohhh, çıktı, hiç ağlamıyor

Ezan okunmayacak onun kulağına

Benim isimsiz yavrum, asla atanmayacak

Bana para getirmeyecek

Bir gün ikimizden biri önce diğerimizi, sonra kendini vuracak

Haberi bile olmayacak sayın pezevenk babacığın

Gereğini arz ederim

alpay eglenen