çok güzel biri – hüseyin r. altun

çok güzelsin be zerrin
ayak tabanından süzülen ırmaklar neşeli
dudakların bir parabol akıcılığında
gel desen
vuslatımızın yangınında kül olurum
rüzgara biner soluğuna karışırım
ama çok güzelsin zerrin
yapma kaşını gözünü öyle
çok özlemiştim seni
çölün ortasındaydım
öfkeden asamı yere vurdum
fışkıran su
içenler ab-ı hayattır dediler
övdüler
salık veremeyeceğim talihsiz bir yanılgı içindeler
terindir, gözyaşındır, ıslak dudağındır ab-ı hayat
bundan sonra ben değil
sen çıksan yola benim için
-of, ne şımarık bir hayal-
ah be zerrin, neredesin?
sesleniyorum
yoksun
bi bakışınla sadece
büyük patlama’dan beri yaşadığımı sandım
ben tertip ettim sanki
ben güreştim yakup’la geçen pazar
babil kulesini mesela
yüksekten bakmayı seversin diye
moğol istilası için kusuruma bakma
haber alamayınca ürkmüştüm
hepsi için çok üzgünüm
ama ama
özgürlük heykeli çok güzel
değil mi?
rengi soldu biraz yine de aynı sen
özgürlüksün sen, en huzurlusundan
sensizlik mahpus
birkaç ömürlük zindan tecrübesi
geçen asrın tüm savaş suçlarının tek failiyim
afyona başladım 68’de
gücenme ama senin yüzünden
biz
tatlı mı tatlı ilham perileriyiz
yazılmış tüm ütopyaların yeryüzünde
asla son kez değil
her zaman en yüksek sesle
verebilir misin bana elini
bitsin bu memleketin çilesi
hüseyin r. altun



