ben norveç’te yaşasaydık da çok severdim seni. – doğa duymaz
Anna Karanina şu anda yatağında
Parkasıyla bir parkta gezmiş tüm akşam Deniz Gezmiş
Neymiş ya şu dünyada isyan? Otur sıfır!
Senin adın bir sisifos – kızın da uyuşturucu batağında
Naneleri ezmiş bir anneannen var çorba yapmakçin (dedene göre çıtır hala)
Babanın ise bugün bile kalbi bir acayip atardı yaşasa (her Fenerbahçe atağında.)
Maria Puder şizofreni ile boğuşuyor
Karpatların ayrılık acısı Arjantin bira bardağı
Kıvırcık Ali çalınca tüm dertlerin tek bir anıya yoğunlaşıyor
Bir arpa yol alamadığın için oturduğun çardağı
Yakıyor çakmağıyla küçük bir çocuk
Elinde kırık çekmeceler var – bir de seksen anması
ve de sol görüşlü elleşmeler Menderes zamanından.
(Belki de bu yüzden her şeyi seks sanmamız)
Madam Bovary’in yüzüğü de kendine ait bir oda değil mi
Kazancı Yokuşu – Arben Meyhanesi 50/3 – Musiki çalan ev – sürekli
Anaç olmaktan yana kalplerimiz, bıyığımız sararmış alkol ezmesinden
Bir meyhanede oturmak artık halkın kendi kendini ezmesi
Bak bir sofradan kalkarken paldır küldür sen de fark ettin.
Artık her şeyi görüyor ve daha az duyuyorsun gürültüleri
Tülden bozma bir mendil yarana yapışıyor – burada yeri var ünlemin!
Seni çok seviyorum ki üzmesin boktan ülke gündemi.
Zaten ben Norveç’te yaşasaydık da çok severdim seni.
