bağlama bağlı kalınmamış şiir – baha yılmaz

varsayalım
bu dünyayı cehennem.
kar beyazı tenini yakamayan kara alevleri zebanilere küstüren,
şeytana dahi 31 çektiren,
ebediyete kavrulan ruhlara bile
methiyeler düzdürten
bir çift memen.
tek bir kıvrımlı, dalgalı teli düşse toprağa
biz yabanilerin tapacağı
ah bi’ savursan kokusu bahar, esintisi fırtına,
öyle ki, uçuracak kapılarını cehennemin, alevlerini buz kestirecek,
boşluğun ücra kenar köşelerinde dursan
ışığı güneş olacak neon saçların.
.
.
.
bakışı sana temas eden aciz ruha yazık,
hayattan kopuk, görüşü cehennem daima.
varlığın her teferruattan bağımsız bir arzu,
sana değil, seni içeren hiper realitelere müptela.

baha yılmaz