fuzuli – feyza menteş

Fuzuli

Sulhun ve beyazın yolunu bilmiyorum.
Yanlış işler yapıyorum. Yanlış insanlar tanıyorum. Hep yanlış. Hep hatalı. Hep sıkıntılı. Hep belalı. Bir şey yok. Biraz başım ağrıyor.
Tersinden dönüyorum her şeyin gerisin geri. Sonra neyi aradığımı unutuyorum.
Odam da oturmuş, karanlıkta. Yıkılan duvarları seyrediyorum. Hayatta dönen skeçlerin hepsi, bir saniyede olsa, geriye kalan her şeyin fuzuli olduğunu düşündürdüğü an siliniyor.
Bu yüzden tek gerçek şey yıkım.
Bu yüzden her şey önce duvar. 
Allah’la kıbleyi hatırlayın bir kez. Sonra aldırış etmeyin anlattıklarıma.
Her şey çıldırırcasına bir hızla siliniyor ve ben, daha neyi tutacağıma, daha neye inanacağıma karar veremeden dilimde şehvetle mermi erittiğim kabuslardan uyanıyorum. 
Bu yüzden taşıyorum yüzümde, bir anlık dalgınlıkları. Göz bebeklerimde büyüyen evrende sürekli olarak kaybolmamı gördüğüm kabuslara veriyorum. Çok da aldırış etmeden. Her neyse, adım atmak istemiyorum artık. 
Nasıl olsa her anlamı tehdit cennetten içeri girmenin. Bunu nereden bildiğimi anlatmaya kalkarsam karanlıktan bir hikaye açabilirim size. Çünkü Allah hala, bu karanlıkta oturmuş, edepli bir provayı gözlüyor. 
Penceresi, hep arkaya bakan yönlerde.
Beyaz gömlekle yok olmayı, temkinden daha çok önemsiyorum. Ancak alçıya alınarak ilerlenecekse yaşam kaygısı, yok olmayı ve yeryüzünden silinmeyi, karanlıkta ve arka sokaklarda ve sıkıntılı düşüncelerde dolanmaktan ve sürekli şüphe duymaktan daha çok önemsiyorum. 
Hastalıklarımdan daha çok önemsiyorum tertemiz silinmeyi. 
Benimle bir şey, bir batıl inanç ya da bir güç. Taşak geçiyor. Beni karşısına alıp alay ediyor sürekli. Sulhun ve barışın olmadığına beni ikna edene dek. 
Şarjör sesini duyana dek. 
Sentetik ilaçlarla biraz daha güzellemeye giren kafam parçalara ayrılana dek. Her şey fuzuli ve yorucu. Yorucu ve gereksiz. Anlatmaya çalıştığım her şey. Yok yere var olmak değil. Yoktan yere kısmında bitmiş bir hikayeyi inkar etme çabası hepsi.
İşte bu kadar.  Hepinizin hayat hikâyesi bu kadar oğlum. Daha fazlası değil. 
Ha bir çıkmaz sokak, ha yaşadığınız hayat.
Bu saatte nereden bulacağımı bilmiyorum beyazı. 
Sulhu.
Hanginiz buldu ki? 
Ya neyse, Allah’ı gören var mı? Bir şey soracağım.

feyza menteş