az sonra geçecek olan her şey – asım tağ

Az Sonra Geçecek Olan Her Şey

Aralık yok ve her şey ters gidiyor.

Yağmur altındaydık. Gidecek yerimiz yoktu. Neon ışıkların ıslak zemine vuruşunu hep sevmiştim. Niyedir bilmem. Öyledir bilerek sevilmez. Belki endüstrinin kasvetindendir. Yağmuru da ayrı bir severdim. Hem sesini hem ıslaklığını.

Neyse. Bir tentenin altındaydık. Fazla paramız yoktu. Geceyi geçirecek bir yer arıyorduk. Ya küçük çürümüş boktan bir otel-motel tipi bir yer ya da açık bara kafeye gidecektik, birileri belki bizle konuşur biz de belki birileriyle konuşur kalacak yer bulurduk ama zordu hayat eskisi gibi değildi. Güvensizdi çoğu, herkes, çoğu, biz siz onlar. Korku vardı. Neon ışıklar şehrin her yerindeydi.

Yağmur dinmedi. Tente altında kaldık. Biraz ilerimizde bir büfe vardı. Oradan iki bira alıp tentenin altından içsek mi dedim. Teklifim makul bulundu. Zaten daha burada bi süre bekleyecektik. İki bira en azından içimizi ısıtırdı. Sigaramız vardı. Önümüzden gıcır arabalar geçiyordu. Bu arabalara binenler ne iş yapıyorlardı, aylık gelirleri neydi? Kimdi bu insanlar? Çok mu önemlilerdi? Aşağılık sorular belirirdi bu araçları görünce kafamda. Sohbet sonunda araçtakileri aşağılar siktir ederdim. Bana neydi onlardan. Ben elimde bira sigara tente altındaydım, yanımda arkadaşım, götümüz açıkta gözümüz yolda ölümsüz geçmişli ama geleceksiz. Az sonra tüm gelecekler geçip gidecekti sadece az sonra. Sigarasından bir fırt daha alan arkadaşım izmariti caddeye doğru fırlattı. İzmarit yağmur damlalarına karşı zayıf düştü ve bayıldı. Üzerinden bir lastik geçti ve sırra kadem bastı. Böyle olacaktık. Üzerimizden geçen lastik değil saprofit tek hücreli dünyalılar olacaktı.

Daha da bağlamından kopmuş bir anlatı. Denerken sigaran biter. Oysa bıraktın sigarayı.

Lafı devirmek. Uzlette can çekişiyordu. Keyfi çalınmış yıldızlarca. Şerit dışında giden motorlar ve sürücüleri

Birkaç ağır küfür geliyor sonra aklıma başka da kimse yok. Biraz bob dylan bir şeyler anlatıyor. Biraz durup dinlenin diyor -kiM? Herkesin gözünde bir parmak var artık sanki.

asım tağ